.:: My Space of Rhapsodies ::.

        รู้สึกคุ้นเคยกับบทกวีด้านบนนี้บ้างหรือเปล่าครับ? ถ้ายังคงนึกอะไรไม่ออก ลองพิจารณาอีกสี่วรรคด้านล่างนี้

อีกในโมงยามแห่งความมืดมิด
ยืนสถิตย์ไว้ด้วยร่างนางเบื้องหน้า
เอื้อนโอษฐ์เอ่ยถ้อยปัญญวาจา
ให้วิถีชี้มรรคานำพาไป

        หากยังคงตื้อตันก็ไม่เป็นไรครับ ลองสละเวลาอันมีค่าของท่านเลื่อนสายตาขึ้นไปดูหัวเรื่องสักนิด เชื่อว่าผู้อ่านส่วนใหญ่น่าจะทราบถึงที่มาของกลอนสองบทนี้ หรือถ้าไม่ ... ผมถอดความสองบทนี้มาจากท่อนแรกของเพลง Let It Be ของ The Beatles ครับ อนึ่ง ต้องขอออกตัวก่อนว่าผมปราศจากซึ่งเจตนาที่จะขัดแย้งกับบรรดาแฟนานุแฟนของสี่เต่าทองหรือ Sir Paul McCartney แต่อย่างใด หากเพียงต้องการเสนออีกมุมมองสำหรับเนื้อความเพลง Let It Be ซึ่งเป็นเพลงที่ผมชอบเพลงหนึ่งและสามารถกล่าวได้ว่าตั้งแต่เริ่มจำความได้ก็คุ้นชินกับท่วงทำนองอันติดหูไปเสียแล้ว ...

        เพื่อมิให้เป็นการเสียเวลา ... ขอเข้าประเด็นด้วยคำถามว่า "การปล่อยปัญหาทิ้งไว้ให้ดำเนินไปตามเส้นทางของมัน" นั้นเป็น "ทางออกที่ดีที่สุด" แล้วหรือ? นั่นไยมิใช่เท่ากับหนีปัญหาโดยไม่คิดหาหนทางแก้ไข? ก้มหน้ายอมรับชะตาฟ้าโดยไร้ซึ่งจุดมุ่งหมาย? ... แต่ละคนอาจมีมุมมองที่ผิดแผกแตกต่างกันไป สำหรับผมนั้นเชื่อว่า "หากสามารถลิขิตซึ่งเส้นทางชีวิตแห่งตนย่อมมิเสียทีที่ถือกำเนิดมา" หากพานพบเรื่องราวเลวร้ายสาหัส แล้วคิดเพียงว่า "เดี๋ยวมันก็ดีเอง" โดยมิได้ทำสิ่งใด ก็เป็นเพียงการปลอบใจตัวเองไปโดยเปล่าประโยชน์ เป็นความจริงที่ว่า "อาจ" มีหลายปัญหาที่คลี่คลายตัวลงไปในทางที่ดี แต่หากเลือกที่จะปล่อยปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปตามยถากรรมก็มีค่าเทียบได้เพียงให้ "ผู้อื่น" บงการความเป็นไปของชีวิต ไยมิสู้เงยหน้าท้ารบมรสุมที่ผ่านเข้ามาอย่างอาจหาญเด็ดเดี่ยว ... ทั้งนี้ มิได้หมายความให้กระทำการฝืนครรลองธรรมชาติแต่อย่างใด วิถีทางคลี่คลายปัญหาที่คล้อยไหวไปตามครรลองแห่งสรรพสิ่งอย่างมีประสิทธิภาพตามหลักเหตุและผลยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ทั้งในอดีต จวบจนปัจจุบัน และจะยังคงปรากฏต่อไปในอนาคตกาลเบื้องหน้า ... อย่างน้อยที่สุดแล้ว การได้ลองหันหน้าเผชิญปัญหาจักเป็นการเสริมสร้างคุณค่าเป็นรางวัลชีวิตให้แด่ตัวตนบุคคลผู้นั้นโดยปราศจากข้อกังขาใดใดอย่างแน่นอน ...

        หากเพียงยังมีบางสิ่ง ... สิ่งที่ไร้ซึ่งหนทางเปลี่ยนแปรแก้กลาย ... มาตรแม้นทุ่มเทพยายามมากมายสักเพียงใด ... สิ่งที่ไม่มีวันหวนย้อนคืนมา ... คงทำได้เพียงปล่อยให้ดำเนินไปตามเส้นทางของมัน ... ตามท่วงถ้อยปัญญาวจี ...

"จักปล่อยสิ่งนี้ไปตามวิถีครรลอง"

เคยสงสัยกันบ้างหรือเปล่า ... ว่า "ความรักครั้งแรกสุด" ที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้จะเป็นเช่นไร?  

        จนถึงวันนี้ ณ ห้วงเวลาที่มนุษย์ตัวเล็กๆอย่างเรากำลังใช้ชีวิตอยู่ คงมีความรักเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนบนโลกกลมๆใบนี้ ทั้งที่ผิดหวังและที่สมหวัง ความรักมีมากมาย หลากสีสัน หลายรูปแบบ เป็นวัตถุดิบชั้นดีในการรจนาบทกวีและเพลงโศกของใครบางคน เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนภาพของใครอีกหลายคน เรื่องราวความรัก บางบทก็กลับกลายเป็นตำนานโศกซึ้งที่ผู้คนรับรู้กันโดยถ้วนทั่ว ...

        แล้วความรักครั้งแรกบนโลกใบนี้เป็นเช่นไร? ... เราลองมาคิดกันดูเล่นๆว่าความรักครั้งแรกบนโลกจะเป็นความรักของใครกัน ... สิ่งมีชีวิตแรกบนโลกจะเคยมีความรักบ้างหรือเปล่า? เกรงว่าคงจะไม่ ... แล้วถ้าเป็นไดโนเสาร์ล่ะ? บางทีความรักของไดโนเสาร์อาจจะเกิดขึ้นช้าไปก็ได้ ... แล้วสิ่งมีชีวิตชนิดแรกที่น่าจะมีความรักได้คืออะไรล่ะ? คงต้องไปถามนักโบราณชีววิทยาดู ... หรืออาจบางที ... แผ่นฟ้าอาจจะรักกับห้วงมหาสมุทรแล้วมีผืนดินเป็นมือที่สามก็ได้ ใครจะไปรู้ ...

        ทีนี้ลองมาว่ากันต่อถึงรูปแบบของความรักที่ว่า ... เราลองสมมติว่ามีสิ่งมีชีวิต X อยู่ ... สิ่งมีชีวิต X อาจพบรักกับสิ่งมีชีวิต Y ในคืนที่สายฝนพร่างพรมอย่างแผ่วเบา หรืออาจอกหักในยามอาทิตย์อัสดง ริมทะเลสาบเงียบสงบไร้คลื่นลมสักแห่งบนผืนโลกใบนี้ ... ถ้าพิจารณาจากกิเลสตัณหาที่แทบไม่มีที่สิ้นสุดของมนุษย์แล้ว โลกใบนี้คงมีความผิดหวังมากกว่าสมหวังหลายเท่านัก ... ผมเลยขออนุมานเอาว่า ความรักครั้งแรกคงเป็นความรักที่ผิดหวังค่อนข้างแน่นอน ... แต่นั่นคือในกรณีที่ความรักนั้นเป็นความรักระหว่าง 2 ฝ่าย ... แล้วถ้าหากความรักที่ว่าเป็นฟังก์ชั่นที่วนกลับเข้าหาตัวผู้มอบความรักเองล่ะ? ... ในกรณีนี้ก็น่าจะเป็นความรักที่สมหวังสินะ ... ถ้าลองคิดดูดีๆแล้วความรักครั้งแรกน่าจะเป็นการรักตัวเองเสียด้วยสิ ... ถ้าใครยังนึกไม่ออกก็ลองย้อนมองดูตัวเองก็ได้ ... ใช่แล้วครับ ใครๆก็ต้องรักตัวเองกันทั้งนั้น ... เริ่มจะไม่โรแมนติกเสียแล้ว ... อันที่จริง ความรักก็มักดูโหดร้ายเช่นนี้อยู่เสมอสินะ ...

ถึงผมจะเขียนเรื่องราวความรักเสียยืดยาว แต่ผมกลับยังไม่อาจเข้าใจความรักได้สักที ...

และสุดท้าย ... ผมยังคงหวังว่า ... 
ความรักครั้งแรกสุดบนโลกใบนี้จะเป็นความรักระหว่างแผ่นฟ้ากับห้วงมหาสมุทรรวมถึงผืนดิน โดยไม่มีใครเป็นมือที่สาม ...

ฤดูหนาวเป็นฤดูที่ผมชอบที่สุด ...

        "มันฤดูอะไรกันแน่" ... 
        "ทำไมมันร้อนอย่างนี้" .... 
        "นี่มันเดือนธันวาแล้วนะ" .....

        เชื่อว่าทุกคนน่าจะได้ยินได้ฟังประโยคที่หากไม่เหมือนก็คงคล้ายคลึงประโยคเหล่านี้มาบ้าง ... 
        ใช่ครับ ฤดูหนาวปีนี้มาถึงช้าเหลือเกิน ถ้าไต้ฝุ่นไม่พัดพาลมหนาวมาด้วยก็ไม่รู้ว่าเราจะต้องรอกันไปจนถึงเมื่อไร ...

        ในขณะที่ใครหลายคนรอคอยฤดูหนาว เชื่อว่าอีกหลายคนกลับภาวนาไม่ให้ฤดูหนาวมาถึง ... ใครที่มือมีมืออุ่นๆอีกข้างคอยกุมไว้ยามลมเย็นๆพัดผ่าน คงยินดีผ่านฤดูหนาวอย่างยินยอมพร้อมใจ ... แต่ในขณะเดียวกัน ใครก็ตามที่จำต้องยอมรับความเหงาที่ฤดูหนาวยัดเยียดให้เป็นของแถมจากการเผชิญฤดูหนาวเพียงลำพังคงไม่รู้สึกว่าน่าอภิรมย์สักเท่าใดนัก ... เช่นนี้ ฤดูหนาวจึงเป็นฤดูที่ทั้งอบอุ่นและก็หนาวเหน็บที่สุดในเวลาเดียวกัน ...  

        สำหรับผมแล้ว ... ผมยินดีอ้าแขนรับอย่างเต็มใจ หากความเหงาจะแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยือนทักทายผม ... ไม่ว่าจะด้วยเจตนาดีหรือไม่ก็ตาม ... ผมมีความสุขกับการได้เดินไปตามท้องถนนเพียงลำพังในฤดูหนาว สูดรับอากาศเย็น จากนั้นจึงดื่มด่ำกับความเหงา เฝ้ามองผู้คนรอบข้าง ทั้งผู้ร่วมชะตากรรมเหงากับผมและผู้ที่เดินคล้องแขนกุมมือคนข้างๆอย่างมีความสุข ... น่าประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ... ทั้งๆที่ผมเกิดและโตที่เมืองไทย แต่ฤดูหนาวที่ประทับตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดของผมกลับเป็นภาพฤดูหนาวสีขาวโพลน สายหิมะโปรยปรายจากเบื้องบนคลอเคล้าลมหนาวพัดพลิ้ว ราวกับจะเรียกร้องให้มวลมนุษย์มอบความอบอุ่นให้แก่กัน ... บางทีผมอาจจะมีชีวิตอยู่กับความฝันก็เป็นได้ ... อย่างไรก็ตาม ผมก็เป็นเช่นคนทั่วไปที่คิดว่า ฤดูหนาวปีนี้มาถึงช้าเหลือเกิน ทั้งๆที่ก็ล่วงเลยมาจนถึงเดือนสุดท้ายของปีแล้ว อากาศกลับเย็นลงเพียงน้อยนิด ... จริงๆแล้วอุณหภูมิก็ไม่ได้มีผลกับผมสักเท่าไรหรอกครับ ... แค่รู้สึกว่าช่วงเวลานี้ควรจะเป็นสิทธิ์ครอบครองของฤดูหนาว ผมก็เหงาได้แล้ว ... สะดวกสบายดีมั้ยครับ?

        หากชีวิตสะดวกดายปานนั้น มันก็คงไม่ใช่ชีวิตหรอก ... ในขณะที่ผมเพิ่งเริ่มดื่มด่ำกับความเหงาอยู่ได้ไม่นาน ... สายลมที่ไม่คุ้นเคยสายหนึ่งกลับพัดผ่านเส้นทางชีวิตของผมพร้อมๆกับอุณหภูมิรอบข้างที่เริ่มลดต่ำลง ... สายลมที่ให้ความเย็นสบายในแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ... สายลมที่คล้ายเป็นตัวแทนความสดใสรื่นเริงแห่งฤดูใบไม้ผลิ ความอบอุ่นแห่งฤดูร้อน หากยังมีกลิ่นอายของความเงียบเหงาแห่งฤดูหนาว ... สายลมที่ทำให้พลันรู้สึกว่าความเหงานั้นไม่น่าอภิรมย์อีกต่อไป ... ด้วยความเกรงใจ ผมก็ยังไม่อยากรีบขับไสไล่ส่งเพื่อนร่วมทางที่มีชื่อว่าความเหงานี้ไปสักเท่าใดนัก ... หากทว่าอีกใจหนึ่ง ความเหงามันดูขัดหูขัดตาผมซะแล้ว ... หรือนี่จึงเป็นฤดูหนาวที่แท้จริง? ... ในเวลานี้ ผมคล้ายรู้สึกว่าแท้จริงแล้วปีนี้ฤดูหนาวมาถึงเร็วเกินไป ... หากให้เวลาผมอีกสักนิด ผมคงได้เตรียมตัวพร้อมที่จะเผชิญกับสายลมแปลกหน้านี้แล้ว และก็คงไม่ลนลานทำอะไรไม่ถูกอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ... ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ก็คงเข้าใจแล้วนะครับ ว่าผมไม่ได้ลงหัวเรื่องผิดแต่ประการใด ... ^ ^

ฤดูหนาวปีนี้มาถึงเร็วเกินไปจริงๆ ...